De Federale Regering heeft een pak bevoegdheden op het vlak van werkgelegenheid. De situatie van vandaag is er één van grotere werkloosheid. In principe is het de taak van de Federale Overheid om in te grijpen. Maar ondanks de grote werkgelegenheidsconferenties en de vele beloftes van de regering, blijft de werkloosheid stijgen. Toch zijn er oplossingen mogelijk!
Er bestaan ook enkele tewerkstellingsmaatregelen voor jongeren. Deze maatregelen zijn ontworpen om jongeren sneller aan een baan te helpen. De startbaan is het belangrijkste voorbeeld van zo’n tewerkstellingsmaatregel. De startbaan heeft als doel schoolverlaters en jongeren een job te bezorgen. Elke jongere, jonger dan 26 jaar die als werkzoekende ingeschreven is bij de VDAB kan worden tewerkgesteld met een startbaanovereenkomst tot het einde van het kwartaal waarin hij 26 jaar wordt. Deze tewerkstellingsmaatregel is een positieve stimulans voor werkgevers om jongeren aan te werven. Échte straffen voor bedrijven die geen jongeren aannemen of integreren in hun personeelsplan bestaan echter niet (!).
ABVV-jongeren wil natuurlijk echte volwaardige jobs voor jongeren. Daarom ijveren we er ook voor om startbanen te koppelen aan specifieke doelgroepen en niet iedereen in dit statuut te plaatsen, de normale arbeids- en sociale zekerheidsrechten en de normale loonsvoorwaarden toe te passen, en te werken aan garanties voor contracten van onbepaalde duur. (zie ook: “Kwaliteit van het werk”: stages & “Generation P”)
De Federale Overheid betaalt de werkloosheidsuitkeringen uit. Ze doet dit via de RVA (Rijksdienst voor ArbeidsVoorziening). De vakbonden spelen hier eveneens tussenpersoon en helpen werklozen bij de papierberg en verduidelijken hun rechten en plichten zodat er niets misloopt met de uitkering. Om recht te hebben op een uitkering moet je echter effectief “werkzoekende” zijn. Iemand die een uitkering krijgt heeft zo ook een (full-time) job, namelijk “werk zoeken”.
Bij die zoektocht naar werk helpt de VDAB (Vlaamse Dienst voor ArbeidsBemiddeling), een instelling van de Vlaamse Overheid. De VDAB garandeert elke ingeschreven werkzoekende het recht op begeleiding. De VDAB onderneemt verschillende acties om je aan werk te helpen, om te vermijden dat je langdurig werkloos wordt. Als werkzoekende ben je verplicht deel te nemen aan deze begeleiding. Als je de begeleiding weigert, zal de VDAB dit melden aan de RVA die je dan kan straffen door je uitkering te schorsen (voor een tijdje afnemen).
Dit systeem werkt al een tijdje zo, maar sinds kort verscherpte de Federale Overheid de controle om zo werklozen aan te moedigen om actiever werk te zoeken. Het is correct dat ons sociale zekerheidssysteem goed uitgebouwd is en het moet inderdaad ook beschermd worden tegen misbruiken. Maar ABVV-jongeren bewaakt samen met het ABVV héél sterk deze werkwijze om te vermijden dat er willekeur wordt toegepast en we staan er dan ook op dat de VDAB de begeleiding zeer ernstig neemt en zorgt voor een sluitende aanpak voor àlle werkzoekenden (zie ook Vlaanderen).
ABVV-jongeren heeft niets tegen stimulansen voor jongeren om een job te zoeken, maar heeft wel een kleine bedenking bij de algemene filosofie. Het is nog teveel de werkloze die moet bewijzen dat hij naar werk zoekt. De "schuld" wordt zo bijna volledig in de schoenen van de werkloze geschoven. Dit terwijl bedrijven vrijwel ongemoeid worden gelaten en enkel maar beloond worden en niet gestraft zoals de werkloze. Als deze niet kan bewijzen dat hij/zij actief naar werk zoekt, wordt hij/zij gestraft. Gelukkig garandeert de VDAB je die begeleiding, waardoor je al snel veel minder kans loopt op problemen met de RVA. De begeleiding telt immers als inspanning om werk te vinden (waardoor je je uitkering dus niet verliest). Maar als er niet voldoende jobs voorhanden zijn, zou het vrij onmenselijk zijn jongeren daar zelf de schuld van te geven en hun uitkering af te nemen.